สวัสดีค่ะ เราขอไม่บอกชื่อนะคะ
ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะอยากมีที่ระบาย และอยากขอความคิดเห็นจากคนที่ไม่รู้จักเรา ว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันผิดมากไหม เราเป็นคนอกตัญญูหรือเปล่า
ตอนนี้เราอายุ 23 ปี ทำงานมาตั้งแต่อายุ 19 ปี เราไม่ได้เรียนต่อ ไม่ใช่เพราะที่บ้านส่งไม่ไหว แต่เป็นเพราะพ่อแม่มีปัญหากัน จนสุดท้ายพ่อไปมีครอบครัวใหม่ และหลังจากนั้นไม่นานพ่อกับแม่ก็หย่ากัน
ก่อนพ่อจะออกจากบ้าน เราเป็นแค่ลูกคนหนึ่งที่ช่วยจ่ายค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้าน เงินเดือนออกมาก็ใช้ชีวิตปกติ แต่หลังจากพ่อออกไป เรากลายเป็นเสาหลักของครอบครัวโดยไม่รู้ตัว
เราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าแม่มีหนี้จำนวนมาก ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ยากที่สุดในชีวิตของเรา เราต้องทำงาน ใช้หนี้ให้แม่ ดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน และรับผิดชอบหลายอย่างพร้อมกัน
ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา เราพยายามใช้หนี้ให้แม่มาตลอด จนกระทั่งปีนี้หนี้ทั้งหมดหมดลงเสียที แต่หลังจากนั้นเรากลับมารู้ว่าแม่ไปกู้เงินมาอีก
ตอนนั้นเรามีแผนจะซื้อรถ เพราะเราทำงานโรงงานและต้องเดินทางทุกวัน เราเลยบอกแม่ว่าคงไม่สะดวกช่วยเรื่องเงินเหมือนเดิม เพราะที่ผ่านมาเราก็ให้แม่เดือนละประมาณ 5,000–8,000 บาท แล้วแต่รายได้ในแต่ละเดือน บางเดือนแทบไม่เหลือเงินไว้เติมน้ำมันรถไปทำงานด้วยซ้ำ
เราทะเลาะกับแม่เรื่องนี้เมื่อประมาณ 2 เดือนก่อน เพราะแม่บอกว่าไปยืมเงินมาอีก เราถามว่าแล้วใครจะเป็นคนใช้ เพราะเราทำไม่ไหวแล้ว แต่แม่กลับตะคอกใส่เรา ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่แม่ที่เราเคยรู้จัก
เรายอมรับว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เราขว้างจานลงพื้น หลังจากวันนั้นเรากับแม่ก็แทบไม่ได้คุยกันอีกเลย
ถึงอย่างนั้น พอเงินเดือนออกในเดือนถัดมา เราก็ยังเอาเงินไปใช้หนี้ที่แม่กู้มาให้ทั้งหมด เป็นเงินประมาณ 5,000 บาท หลังจากจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในบ้านแล้ว เราเหลือเงินใช้ทั้งเดือนประมาณ 1,200 บาท
เราต้องประหยัดทุกอย่าง ทั้งค่ากิน ค่าเดินทาง และค่าน้ำมันไปทำงาน สุดท้ายก็ต้องโทรไปขอความช่วยเหลือจากพ่อ เพราะเราไม่มีเงินจริง ๆ
แต่แม่ก็ไม่ได้สนใจหรือถามไถ่เราเลย เราอยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่พูดกัน ไม่กินข้าวด้วยกัน ใช้ชีวิตเหมือนคนแปลกหน้า
ปกติหลังเลิกงานเราจะกลับบ้าน แต่ช่วงนี้เราไม่อยากกลับไปเจอบรรยากาศแบบนั้น เราเลยเลือกไปนั่งรอน้องแทน
เดือนนี้เงินเดือนออก เราตัดสินใจว่าจะไม่ให้เงินแม่ เพราะเราคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว เราช่วยใช้หนี้จนหมดแล้วจริง ๆ
แต่แม่กลับไปพูดกับน้องว่า "ไหนว่าจะให้เงินทุกเดือนไง ทำไมทำไม่ได้อย่างที่พูด ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็คงต้องทำงานต่อไป เพราะพึ่งพาใครไม่ได้ ลูกก็ไม่ใช่ที่พึ่งของฉัน"
ที่แม่พูดแบบนั้น เพราะก่อนหน้านี้เราเคยตกลงกันว่า ถ้าใช้หนี้หมดแล้ว เราจะให้แม่เดือนละ 5,000 บาทไว้ใช้ส่วนตัว
แต่หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราเลือกที่จะหยุด เราเลือกที่จะคิดถึงตัวเองบ้าง
เรารู้สึกผิดนะคะ เราสงสัยว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า เราเป็นลูกที่ไม่ดีไหม
เราแค่อยากถามทุกคนว่า...
มันผิดมากไหมคะ ที่เราช่วยใช้หนี้ให้แม่มาตลอดหลายปี แต่เมื่อถึงวันที่เราเหนื่อยจนไม่ไหว เราเลือกที่จะหยุด และเลือกดูแลตัวเองบ้าง
แบบนี้ เราเป็นคนอกตัญญูจริง ๆ หรือเปล่าคะ
สวัสดีดีค่ะเราตั้งกระทู้นี้มาเพื่อระบายและอยากรู้ความคิดเห็นของทุกท่านค่ะ
ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะอยากมีที่ระบาย และอยากขอความคิดเห็นจากคนที่ไม่รู้จักเรา ว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันผิดมากไหม เราเป็นคนอกตัญญูหรือเปล่า
ตอนนี้เราอายุ 23 ปี ทำงานมาตั้งแต่อายุ 19 ปี เราไม่ได้เรียนต่อ ไม่ใช่เพราะที่บ้านส่งไม่ไหว แต่เป็นเพราะพ่อแม่มีปัญหากัน จนสุดท้ายพ่อไปมีครอบครัวใหม่ และหลังจากนั้นไม่นานพ่อกับแม่ก็หย่ากัน
ก่อนพ่อจะออกจากบ้าน เราเป็นแค่ลูกคนหนึ่งที่ช่วยจ่ายค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้าน เงินเดือนออกมาก็ใช้ชีวิตปกติ แต่หลังจากพ่อออกไป เรากลายเป็นเสาหลักของครอบครัวโดยไม่รู้ตัว
เราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าแม่มีหนี้จำนวนมาก ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ยากที่สุดในชีวิตของเรา เราต้องทำงาน ใช้หนี้ให้แม่ ดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน และรับผิดชอบหลายอย่างพร้อมกัน
ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา เราพยายามใช้หนี้ให้แม่มาตลอด จนกระทั่งปีนี้หนี้ทั้งหมดหมดลงเสียที แต่หลังจากนั้นเรากลับมารู้ว่าแม่ไปกู้เงินมาอีก
ตอนนั้นเรามีแผนจะซื้อรถ เพราะเราทำงานโรงงานและต้องเดินทางทุกวัน เราเลยบอกแม่ว่าคงไม่สะดวกช่วยเรื่องเงินเหมือนเดิม เพราะที่ผ่านมาเราก็ให้แม่เดือนละประมาณ 5,000–8,000 บาท แล้วแต่รายได้ในแต่ละเดือน บางเดือนแทบไม่เหลือเงินไว้เติมน้ำมันรถไปทำงานด้วยซ้ำ
เราทะเลาะกับแม่เรื่องนี้เมื่อประมาณ 2 เดือนก่อน เพราะแม่บอกว่าไปยืมเงินมาอีก เราถามว่าแล้วใครจะเป็นคนใช้ เพราะเราทำไม่ไหวแล้ว แต่แม่กลับตะคอกใส่เรา ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่แม่ที่เราเคยรู้จัก
เรายอมรับว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เราขว้างจานลงพื้น หลังจากวันนั้นเรากับแม่ก็แทบไม่ได้คุยกันอีกเลย
ถึงอย่างนั้น พอเงินเดือนออกในเดือนถัดมา เราก็ยังเอาเงินไปใช้หนี้ที่แม่กู้มาให้ทั้งหมด เป็นเงินประมาณ 5,000 บาท หลังจากจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในบ้านแล้ว เราเหลือเงินใช้ทั้งเดือนประมาณ 1,200 บาท
เราต้องประหยัดทุกอย่าง ทั้งค่ากิน ค่าเดินทาง และค่าน้ำมันไปทำงาน สุดท้ายก็ต้องโทรไปขอความช่วยเหลือจากพ่อ เพราะเราไม่มีเงินจริง ๆ
แต่แม่ก็ไม่ได้สนใจหรือถามไถ่เราเลย เราอยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่พูดกัน ไม่กินข้าวด้วยกัน ใช้ชีวิตเหมือนคนแปลกหน้า
ปกติหลังเลิกงานเราจะกลับบ้าน แต่ช่วงนี้เราไม่อยากกลับไปเจอบรรยากาศแบบนั้น เราเลยเลือกไปนั่งรอน้องแทน
เดือนนี้เงินเดือนออก เราตัดสินใจว่าจะไม่ให้เงินแม่ เพราะเราคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว เราช่วยใช้หนี้จนหมดแล้วจริง ๆ
แต่แม่กลับไปพูดกับน้องว่า "ไหนว่าจะให้เงินทุกเดือนไง ทำไมทำไม่ได้อย่างที่พูด ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็คงต้องทำงานต่อไป เพราะพึ่งพาใครไม่ได้ ลูกก็ไม่ใช่ที่พึ่งของฉัน"
ที่แม่พูดแบบนั้น เพราะก่อนหน้านี้เราเคยตกลงกันว่า ถ้าใช้หนี้หมดแล้ว เราจะให้แม่เดือนละ 5,000 บาทไว้ใช้ส่วนตัว
แต่หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราเลือกที่จะหยุด เราเลือกที่จะคิดถึงตัวเองบ้าง
เรารู้สึกผิดนะคะ เราสงสัยว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า เราเป็นลูกที่ไม่ดีไหม
เราแค่อยากถามทุกคนว่า...
มันผิดมากไหมคะ ที่เราช่วยใช้หนี้ให้แม่มาตลอดหลายปี แต่เมื่อถึงวันที่เราเหนื่อยจนไม่ไหว เราเลือกที่จะหยุด และเลือกดูแลตัวเองบ้าง
แบบนี้ เราเป็นคนอกตัญญูจริง ๆ หรือเปล่าคะ